რაც არ იწვის, არ ანათებს, - 

უჩინარად ლპება ნელა.

მოდი, დამწვი, სიყვარულო, 

მიაშუქე, სადაც ბნელა! 


ერთი წამიც კი სიცოცხლის, 

თუ სხივების მომფენია, 

უსინათლოს და უგრძნობელს 

საუკუნეს მირჩევნია. 


მართალია, მთას რომ დასთოვს, 

თან სიგრილეც ბარში დაჰკრავს! 

თავზე თეთრი, თმა ჭაღარა 

გულს აგრილებს, გრძნობას სჩაგრავს;